Ik was ziek. filmjes kijken was het enige dat lukte. Wat keek ik? ‘Bouwval gezocht‘. Even was ik terug in de tijd:

Ik was 7 en voor mijn ouderlijk huis werd een huis gebouwd. Vanuit het niks, na de sloop van 1 oud pand, verrezen 4 complete huizen. Ik keek en keek en keek… Wilde ik dan bouwvakker worden? Metselaar..? Wat trok mij aan dit beeld?

Slopen snapte ik. Ik gooide als kind graag een toren om, en ja, ook een vriendje op de grond. Ik wilde altijd weten wat er dan gebeurde. Maar bouwen..?

Hoe zet je iets neer dat blijft staan? Hoe zet je iets neer waarvan je precies weet hoe het eruit komt te zien, maar niet hoe het is opgebouwd? Waar begin je? Hoe begin je aan iets nieuws, op een lege plek? Ik kon het bedenken, in mijn hoofd, en kijken, kijken, kijken. Ik kon het (nog) niet doen. Ik had nog niet geleerd dat je kunt leren. Dat je iets in stappen kunt leren doen. Dat je kunt en zult en moet en mag beginnen met stap 1!

Bouwen gebeurt altijd van beneden naar boven. Geen kind dat het in zijn hoofd haalt een blok in de lucht te plaatsen. Of toch.. Natuurlijk! iedereen kent het kind in de kinderstoel dat keer op keer op keer zijn beker ‘in de lucht zet’. Goed zo, mijn kleine onderzoeker. Ga door! En weer en weer en weer. Maak je ouders gek!

En dan weet je, als dreumes, op een gegeven moment dat onder onder is, en boven boven. En dan leer je dat iets omvalt als het geen steun heeft, en dat een toren van 2 hoog gemakkelijker stevig staand te maken is dan een toren van 7 blokken. Je leert over balans, van voor en achter, en van links en rechts. Je verkent met je lijf en met het wereldmateriaal om je heen de (eerste) drie dimensies.

Als een toren van 1 blok stevig staat, kan ik er een blok bovenop zetten. Als het eerste blok niet stevig staat, zal het tweede blok vallen. Eenvoudige natuurkunde van een kleine grote onderzoeker.

En ik zelf? Houd ik mij staande op twee voeten naast elkaar? Kan ik dat ook met mijn ogen dicht? Weet mijn hoofd wat mijn benen doen? Of loop ik overal tegenaan? Weet ik wat links is en rechts? Kan ik met mijn rechterhand kriebelen aan mijn linkeroor? En dan ook nog het alfabet opzeggen misschien..?

Dit is de basis van mijn huis. Dit is mijn fundament. Dit zijn mijn eerste blokken. Daaraan gekoppeld mijn driedelig brein.

Hij kwam mijn praktijkruimte binnenvallen, struikelde letterlijk over zijn eigen benen. Hij pakte een pittenzak  wierp die naar mij, terwijl hij achterom keek naar de gitaar. Zijn handen speelden al luchtgitaar. Hij sprong op de mat, rollend over het wiebelkussen, en rolde zich op als een hotdog.

Zou hij, deze heerlijk energieke, en bij tijd en wijlen woedende jongen van 11, kunnen blijven staan op 2 benen, met de voeten naast elkaar? Hoe is zijn eerste blok? Hoe is zijn fundament? Voelt deze jongen zich veilig? Is hij gefocust? Voelt hij waar hij is?

Hoe kun je voelen en weten wie jij bent, zonder een basisgevoel van veiligheid? Zonder een gevoel van de plek die jij inneemt? Zonder bewustzijn van jouw lichaam?

Met deze jongen heeft het niet veel zin om te praten. Zijn hoofd zit vol, zijn hoofd zit overal. En als je overal bent, ben je nergens. Ik ben met deze jongen gaan springen. Naar beneden. Gaan balanceren. Hij vulde zijn benen, in zijn voorstelling, met ‘vloeibaar beton’. Hij bouwde, haast letterlijk, zijn eigen fundament. Ik ben met hem gaan trappen en stoten. En stapje voor stapje voelde hij controle over zijn benen, en voeten. Over zijn armen, en zijn handen!

En zijn hoofd..? En zijn emoties…? Die komen ook onder zijn regie. Zeker weten! Maar… we bouwen niet in de lucht!

 

Zo ga ik met het kind dat in zijn hoofd zit aan de slag met zijn voeten. Met het kind dat snel boos is, spelen we met het lijf totdat het weet waar het is en zich veilig voelt. En ook het kind dat de tafels er niet in krijgt, verkent eerst zijn eigen lijf.

Lichaamsbewustzijn gaat voor emotioneel bewustzijn gaat voor zelfbewustzijn!

Naast NLP, TA, en systemisch werk, zet ik elementen in van MBL (Movement Based Learning), Braingym, Bal-a-vis-X, en Rots&Water in trainingen en individuele coaching aan gevoelige denkers. Je bent van harte welkom voor een verkennend gesprek in mijn praktijk. Of kijk even bij de trainingen en clubs die weer starten. Voor gevoelige denkers, van jong tot ouder!

 

%d bloggers liken dit: