Rotzaag!

Rotzaag!

Als ik geen contact maak, kan ik niet zagen. Als ik me te veel in het contact duw, kan ik evenmin zagen.

Als ik de zaag in mijn hand houd, en in mijn hoofd precies weet hoe zagen werkt en hoe het moet worden, gebeurt er niets met mijn hout. En als ik door blijf zagen, als het hout al door is, zaag ik in mezelf.

Als de zaag blijft steken, en ik word boos op de zaag, omdat hij het is die blijft steken, wordt er weinig door-gezaagd. Als ik denk dat ik er al ben, terwijl het hout nog niet is aangeraakt, blijft het hout zoals het altijd is geweest.

Zagen vereist precies de juiste hoeveelheid kracht. Niet te veel. Duwen werkt niet, dan loopt de zaag vast. Niet te weinig, dan zaag je niet. Zagen vereist precies de juiste richting. Niet 0*, niet 90*, maar 45*, zodat de tanden door het hout gaan.

Zagen vereist precies de goede houding van de zager. Stevig op je benen, je benen naast de zaag, anders zaag je in je been.

En zagen vereist focus, focus op mijn werk. Ik laat alles om mij heen gebeuren en zaag, en zaag en zaag. Wederom: duwen werkt niet.

Alleen zagen werkt. Met de juiste kracht, de juiste richting, de juiste houding, met het tempo dat werkt en in ritme. En we zingen ‘zagen, zagen, wiedewiedewagen…..’

Levenslessen in de praktijk/ Club GRONDIG HB

Voorbeelden komen uit mijn werk met kinderen en opvoeders in praktijk GRONDIG, uit club GRONDIG HB, trainingen Rots & Water, en coachtrajecten van ouders en kinderen. Overeenkomsten berusten niet op toeval. Wat ik beschrijf is menselijk, en zien we dagelijks terug in ons leven van alledag. In de praktijk en daarbuiten.

Ik ben ik, en dat zie ik in jou!

Ik ben ik, en dat zie ik in jou!

We leren onszelf kennen in contact met anderen in wie wij ons herkennen.

Ik houd mijn arm voor mijn werk. Nee, ìk heb dat bedacht! Jij doet mij na! En onze jongste, toen 1 jaar oud, riep verontwaardigd uit: Nee, dat kan nieeeeet! Dat is mijn rode Ferrari! , toen zijn broer aangaf dezelfde kleur auto het mooist te vinden. Het lijkt of het ik wordt opgebouwd uit niet-jij.

En toch….

Wat als ik geboren was bij de apen, bespraken we in de praktijk laatst. Hoe zou ik dan lopen? Hoe zou ik praten? Hoe leer ik eigenlijk wat ik leer? Hoe heb ik al die dingen geleerd die ik nu kan?

We doen de apen even na, en we doen elkaar na. Zo werkt het bij de club. We doen wat we denken, we denken door, we filosoferen, en smullen van gedachte-experimenten. Lekker buiten als het weer het toelaat, en bewegend in de ruimte. Want … ook dat is waar… we zijn niet alleen ons hoofd.

Terug naar onszelf en de ander. Als ik tussen de apen opgroei, word ik vanzelf een beetje aaps. Dat is ook wel zo handig, want ik zal moeten eten en drinken en spelen met hen. En wat gebeurt er nu als ik in het woud een – echte – soortgenoot ontmoet…?

Ik leer dingen van mezelf kennen die ik nooit eerder heb gezien. Ik wist niet dat ik dat kon! Ik wist niet dat ik dat ook was! Dus dit kan ik allemaal zijn, dus dit kan ik worden, dus ik ben ook leuk als ik dit van mezelf laat zien!

Ik leer mezelf kennen in contact met de ander in wie wij ik mij herken.

 

Hadewych Simonis werkt in Monster (Westland) met Gevoelige Denkers en hun ouders en opvoeders, opdat zij zichzelf beter leren kennen en aan zichzelf en in de wereld kunnen laten zien. Hoogbegaafd, hoogsensitief, HB, HSP, coaching en training, Ik leer leren, Rots & Water, club GRONDIG HB.