Zo begon GRONDIG ooit. Twee mannetjes op het strand. Stevig op de beentjes, zand tussen de tenen. Au! Een schelp. Een gebroken schelp met een scherp randje.

Wat doe je dan?

Gillen, schreeuwen, huilen…? Zuchten, kijken, wegkijken… Ik zag veel verschillende strategieën.

 

Welke werkt?

Je kunt ’t niet bedenken. Nauwelijks. Je kunt ’t voelen. Voel maar. Springen en weer landen: weer auauau, nog harder au! Weglopen, ervandaan! Maar ’t strand dan? Kijken. Maar doet een wondje zien geen extra pijn? Samen kijken, huilen, iets drinken, zeggen, doorlopen en doorspelen…

Wat doe jij? Wat doe jij bij een schelpenrandje tussen je tenen?

En.. wat maakt dat zo’n schelpje zó zeer kan doen?

Het schelpenrandje raakte zijn ringteen, scherp, puntig, diep stak het. Tranen stonden in zijn ogen. Het ging niet om de teen, het ging niet om de schelp. Hij was geraakt in zijn hart. Ik was gewoon aan het spelen, helemaal vrij, zei de man – jaren later , op de mat in mijn praktijk waar we ‘speelden’ – en het mocht niet.

Dat was de pijn. Ik mag niet spelen.

Heeft iemand hem dat ooit zo gezegd? Die kans is klein. Hij heeft wel die boodschap ontvangen. Omdat zijn moeder een tijdje ziek was en het rustig moest zijn in huis (bijvoorbeeld); omdat zijn vader heel hard moest werken om de eindjes aan elkaar te knopen en ’s avonds en ’s ochtends en in het weekend verzuchtte dat leven hard werken is. Omdat zijn vader bij zijn opa en oma thuis …

Pleisters

Het zijn de randjes die ons raken, en waar we pleisters op krijgen, en sussende woorden, maar die zo graag gezien en gevoeld en gehoord willen worden. Het was niet die ringteen, en het was niet het gekartelde randje van de gebroken kokkel op het strand. Het was mijn jonge ik, geraakt door iets wat er wilde zijn en niet kon, omdat daar geen ruimte voor was.

Oude pijn

Zoals de jongen die hoekjes opzocht in de dojo, hoekjes die hem leken te beschermen, maar waarin hij bevroor als daar iemand dicht in de buurt kwam. Was hij bang voor mij, zijn trainer? Was hij bang voor zijn vader die op hem toeliep? Was hij bang voor kleine ruimtes? Nee, het ging niet om nu. Hij was geraakt. ‘Ik lag daar en ik kon niks’, zei hij, toen we luisterden naar zijn hart, dat in de veiligheid van de dojo zijn verhaal mocht vertellen.

Dat was wat hem verlamde. Machteloosheid die hem overviel als hij geen bewegingsruimte ervoer. Hij was nog zo klein. Hij lag in het ziekenhuis, vertelde zijn moeder, de tranen in de ogen, de armen en handen slap langs het lijf. We konden niets. ‘Ik ook niet’, snikte hij, ik ook niet’.

Moet ik dan oude pijn oprakelen? Moet ik dat allemaal weer voelen? Ik kijk liever vooruit!

Ja, zeg ik, we kijken vooruit, en misschien wil je jezelf meenemen, en ook de stukjes die je hebt achtergelaten of hebt verstopt. Misschien zijn ook die stukjes van jou wel heel mooi.

Een nieuw begin

En zo is een nieuw seizoen GRONDIG weer begonnen. Ik begon zelf iets eerder, bij Martini dojo op de mat, waar ik graag ook iets over vertel. Lees het hier als je wilt.
Ouders en kinderen stopten nooit, en beginnen eigenlijk nooit. Die zijn er altijd, met hun kinderen, en met zichzelf.

Wil je met jezelf werken, jezelf opnieuw ontmoeten, als ouders, als kind, als mens? Je bent van harte welkom in de praktijk; op de stoelen en op de mat.

In individuele trajecten met jezelf, met je kind. In ouderbijeenkomsten GRONDIG. Bij de trainingen GRONDIG weerbaar (die in oktober weer starten voor kinderen). Misschien in klas GRONDIG of bij een lezing of workshop van Stichting iQ+.

Weet je welkom. Je wordt gezien,

met jouw verhaal,

dat misschien nog ergens verborgen zit….

 

 

Hadewych Simonis is coach en trainer voor Gevoelige Denkers in Westland. In begeleidingstrajecten en trainingen werkt zij met hen, hun ouders en hun begeleiders aan grond onder de voeten. Zodat de Gevoelige Denker weer stevig staat!